สัทวิทยาภาษาญี่ปุ่น: 9 พื้นฐานที่ต้องจำ

ขอเล่าประสบการณ์ส่วนตัวสั้นๆ ให้ฟัง ซึ่งฉันคิดว่ามันเน้นย้ำถึงความสำคัญของการเรียนรู้สัทวิทยาหรือสัทศาสตร์ภาษาญี่ปุ่น มันเกิดขึ้นในวันที่หิมะตกระหว่างชั้นเรียนภาษาญี่ปุ่นของฉันที่มหาวิทยาลัยเล็กๆ แห่งหนึ่งในที่ห่างไกล ขณะทำแบบฝึกหัดไวยากรณ์ ครูของฉันถามฉันด้วยคำถามแบบสุ่มขึ้นมา

เธอพูดว่า “サミさん！先生はかわいいと思いますか？( さみさん！せんせいは かわいいと おもいますか？ )” ซึ่งแปลว่า “ซามิ! คุณคิดว่าฉันน่ารักไหม?”

พยายามทำหน้าไม่โล่งใจเกินไปที่คำถามมันง่าย ฉันพยักหน้าและตอบไปว่า: “うん。とっても怖いです！ ( うん。とっても こわい です！ )” โดยพื้นฐานแล้ว ฉันพูดว่า: “ครับ คุณน่ากลัวสุดๆ เลย!”

ครูของฉันตกใจและทำเสียงเหมือนกำลังสำลัก มีบางคนเริ่มหัวเราะ แต่โชคดีที่เพื่อนของฉันรีบพูดขึ้นมาปกป้องฉัน บอกครูว่า ไม่ใช่ครับ เธอน่ารัก เธอน่ารักจริงๆ: “いや！かわいいです！先生はかわいいですよ！ ( いや！かわいいです！せんせいは かわいい ですよ！ )”

นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันเรียนรู้คุณค่าของสัทศาสตร์และการออกเสียงที่ชัดเจนในภาษาญี่ปุ่น ในที่สุด คุณจะมีข้อมูลทั้งหมดที่จำเป็นเพื่อแยกแยะความแตกต่างระหว่าง こわい (น่ากลัว) กับ かわいい (น่ารัก) — และอื่นๆ อีกมาก

1. ん นับเป็นหนึ่งมōระ

หากคุณเคยลองเลียนแบบการพูดภาษาญี่ปุ่น (shadowing) คุณอาจสังเกตเห็นว่าแต่ละมōระ (หน่วยเสียงพื้นฐานของพยางค์) ได้รับหนึ่งจังหวะและมีความยาวเท่ากัน

หรือพูดอีกอย่างก็คือ หนึ่งมōระ โดยพื้นฐานคือหนึ่งคะนะ (ไม่รวมคะนะตัวเล็กเช่น ょ ใน ぎょ) ดังนั้น หากคุณฝึกการออกเสียงด้วยการตบมือ จำนวนครั้งที่ตบควรสอดคล้องกับจำนวนคะนะในคำนั้น

เนื่องจากเสียงส่วนใหญ่ในภาษาญี่ปุ่นเป็นคู่ "พยัญชนะ + สระ" ภาษานี้จึงบังคับให้คุณมีจังหวะที่ค่อนข้างสม่ำเสมอในตัวมันอยู่แล้ว นั่นคือกฎทั่วไป

และแล้วก็มี ん

จำไว้ว่า ん คือหนึ่งมōระ และควรออกเสียงตามนั้น ตัวอย่างเช่น คำว่า "ตอนนี้" หรือ 今度 (こんど) ควรมีสามจังหวะ (KO-N-DO) ไม่ใช่สอง (KON-DO)

2. สระภาษาญี่ปุ่นทั้งห้าถูกออกเสียงเหมือนเดิมเสมอ

ภาษาญี่ปุ่นมีเสียงสระห้าเสียง:

นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่า /i/ และ /ɯ/ จะเปลี่ยนเป็นเสียงไม่มีเสียง (voiceless) เมื่ออยู่ระหว่างพยัญชนะบางตัวแล้ว สระทั้งห้านี้จะถูกออกเสียงเหมือนเดิมเสมอ

เมื่อฉันพูดว่า "ไม่มีเสียง" ในบริบทนี้ หมายความว่าเส้นเสียงของคุณไม่สั่นเมื่อเปล่งเสียงเหล่านี้ เข้าใจได้ง่ายขึ้นเมื่อคุณลองสัมผัสดู วางนิ้วบนคอของคุณเหมือนกำลังจับชีพจร พูดวลี "Who are you?" ออกมาดังๆ จากนั้นกระซิบวลีเดียวกัน คุณรู้สึกถึงความแตกต่างไหม?

เนื่องจากมีเพียงห้าเสียง ตรวจสอบให้แน่ใจว่าคุณออกเสียงเหล่านี้ถูกต้อง! และวิธีที่ดีที่สุดคือฝึก ฝึก และฝึกเพิ่มอีก

นี่คือวิธีแนะนำในการฝึกเสียงหากคุณไม่มีครูสอนการพูดให้ปรึกษา (เหมือนที่ฉันเคย):

• หาวิดีโอที่มีผู้พูดภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่และมีคำบรรยายที่ถูกต้อง
• อ่านประโยคจากคำบรรยาย
• ฟังผู้พูดภาษาแม่พูดประโยคนั้น
• อ่านประโยคอีกครั้งตามสิ่งที่คุณได้ยิน
• นั่งหน้ากระจกและเปิดเครื่องบันทึกเสียง ดูปากของคุณขณะพูดและฟังการบันทึกเสียง เปรียบเทียบกับเวอร์ชันของผู้พูดภาษาแม่และสังเกตความแตกต่างใดๆ
• ปรับเปลี่ยนตามสิ่งที่คุณสังเกตเห็นและพูดประโยคอีกครั้ง
• ทำต่อไปจนกว่าคุณจะพูดประโยคได้สมบูรณ์ จากนั้นจึงเปลี่ยนไปฝึกประโยคอื่น

โชคดีที่คุณสามารถหาวิดีโอที่มีคำบรรยายจากผู้พูดภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่ได้บนแพลตฟอร์มการเรียนรู้ภาษาเช่น Lingflix

บ่อยครั้ง แค่ได้ยินการออกเสียงที่ถูกต้องของเสียงหนึ่งๆ ก็เพียงพอที่จะพัฒนาการออกเสียงของคุณเอง บางครั้ง คุณอาจได้ยินความผิดพลาดแต่ไม่แน่ใจว่าจะแก้ไขอย่างไร

หากเป็นปัญหาหลังที่คุณกำลังเผชิญอยู่ คุณสามารถจ้างติวเตอร์โดยเฉพาะเพื่อฝึกฝนทักษะการออกเสียงของคุณ ครูที่มีทักษะสามารถชี้ให้เห็นสิ่งที่คุณไม่อาจได้ยินด้วยตัวเอง

แม้ว่าคุณจะไม่มีโอกาสเข้าถึงติวเตอร์มืออาชีพ แต่ผู้พูดภาษาแม่หรือคู่แลกเปลี่ยนภาษาสามารถบอกคุณได้ว่าการบันทึกเสียงของคุณฟังดูถูกต้องหรือมีบางอย่างฟังดูแปลก แม้ว่าพวกเขาจะอธิบายเหตุผลที่แน่ชัดไม่ได้ก็ตาม

หากคุณยังไม่พร้อมสำหรับการ commitment แบบนั้น ฉันอยากจะแชร์ซีรีส์ YouTube ที่ยอดเยี่ยมโดย Fluent Forever ซึ่งเจาะลึกเกี่ยวกับสระภาษาญี่ปุ่น—รวมถึงความแตกต่างระหว่างเสียง u ของภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ—อย่างละเอียด:

3. หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนสระเดี่ยวภาษาญี่ปุ่นให้เป็นเสียงควบกล้ำ (diphthong) แบบภาษาอังกฤษ

หากคุณเปรียบเทียบหน้า IPA ของภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นที่ฉันลิงก์ไว้ใต้หัวข้อ “Why Study Japanese Phonetics?” คุณจะสังเกตเห็นความแตกต่างอันน่าตกใจอย่างหนึ่งระหว่างสองภาษานี้: ส่วนสระภาษาอังกฤษนั้นใหญ่โตเมื่อเทียบกับภาษาญี่ปุ่น

หนึ่งในเหตุผลคือภาษาอังกฤษมีเสียงสระมากกว่าภาษาญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีข้อเท็จจริงที่ว่าภาษาอังกฤษสามารถแอบแฝงเสียงควบกล้ำ (diphthong) ซึ่งเป็นเสียงที่มีสองสระอยู่ในหนึ่งพยางค์

ตัวอย่างเช่น ใช้คำภาษาอังกฤษว่า “no” พูดตามปกติ จากนั้นพูดช้าๆ คุณควรสังเกตว่ามันมีสองเสียง: เสียง /o/ สั้นๆ ตามด้วยเสียง u /ʊ/ โดยพื้นฐาน คุณกำลังพูดว่า “nou”

ตอนนี้ นำสิ่งนี้ไปใช้กับภาษาญี่ปุ่น เสียง no ใน の ไม่ใช่เสียงควบกล้ำ ที่นี่ คุณออกเสียง /o/ แต่หยุดก่อนที่จะไปถึง /ʊ/

ฉันไม่ได้หมายความว่าภาษาญี่ปุ่นไม่เคยวางสระสองตัวติดกันเลย ตัวอย่างเช่น คำว่า 能力 ( のうりょく ) หรือ "ความสามารถ" มีเสียง /o/ ใน の และเสียง /ɯ/ ญี่ปุ่นใน う เช่นเดียวกับการออกเสียงชื่อเมืองหลวงของญี่ปุ่น 東京 (とうきょう) ซึ่งอักษรทั้งสองตัวมีเสียง /o/ และ /ɯ/ อยู่ติดกัน

4. เข้าใจเสียงที่กลายเป็นเพดานปาก (Palatalized Sounds)

แนวคิดหนึ่งที่จำเป็นต่อการออกเสียงภาษาญี่ปุ่นคือการทำให้เป็นเสียงเพดานปาก (palatalization) คุณอาจไม่คุ้นเคยกับคำนี้ แต่มันเป็นสิ่งที่คุณมักทำโดยไม่รู้ตัว

ตัวอย่างเช่น นี่คือวิดีโอพร้อมแบบฝึกหัดที่อธิบายวิธีสร้างเสียงเพดานปากในภาษาอังกฤษ:

และนี่คือวิดีโออีกเรื่องที่สาธิตการเปลี่ยนเสียงในภาษาญี่ปุ่น—นั่นคือ เครื่องหมาย diacritic ใน は → ば ・ ぱ แทนการเปลี่ยนแปลงอะไร:

ในขณะที่ศึกษาฮิรางานะและคาตากานะ คุณอาจเรียนรู้ว่าคะนะ "ตัวเล็ก" สามารถต่อท้ายคะนะตัวใหญ่เพื่อสร้างเสียงใหม่ได้—เช่น び และ よ เพื่อสร้าง びょ

เมื่อคุณเติม や, ゆ หรือ よ ตัวเล็ก ลงในพยัญชนะภาษาญี่ปุ่น คุณกำลังแทนเสียงเพดานปากจริงๆ

ตัวอย่างเช่น เสียง g ใน ぎょ และ ご นั้นไม่เหมือนกัน

ลองทำดูซ้ำๆ ช้าๆ หลับตาและจดจ่อกับปากของคุณ เสียงมาจากที่ไหน? ปากของคุณรู้สึกอย่างไร? คุณควรรู้สึกว่าเสียงใน ぎょ ดูเหมือนจะมาจากตำแหน่งที่ "สูงกว่า" เล็กน้อยเมื่อเทียบกับเสียงใน ご

หากคุณยังลำบาก ฉันคิดว่าการกระซิบเสียงอาจช่วยได้ อีกครั้ง ぎょ มีเสียง /g/ ที่กลายเป็นเพดานปาก ในขณะที่เสียงใน ご คือ /g/ ธรรมดา

5. แยกแยะเสียง /h/, /ç/ และ /ɸ/ ในภาษาญี่ปุ่น

ในขณะที่ は, ひ, ふ, へ และ ๖ ทั้งหมดถูกถอดเป็นตัวอักษรขึ้นต้นด้วยตัวอักษร h (ตามที่คุณเห็นในการศึกษานี้) จริงๆ แล้วมีพยัญชนะต้นที่แตกต่างกันสามตัวที่นี่: /h/, /ç/ และ /ɸ/

ตอนนี้ ย้อนกลับไปที่ ご vs. ぎょ และค้นหาความแตกต่างในความรู้สึกอีกครั้ง จากนั้นลองใหม่กับ ๖ และ ひょ คุณควรรู้สึกถึงความแตกต่างในตำแหน่ง และหากคุณเอามือไปวางหน้ปาก คุณควรสังเกตเห็นว่าลมที่มากระทบมือคุณน้อยลงมากเมื่อคุณพูด ひょ

เสียงใน ひ, /ç/, เป็นรูปแบบที่กลายเป็นเพดานปากของเสียง /h/ ในขณะที่ /ɸ/ เป็นเสียงใหม่แต่เข้าถึงได้ ซึ่งต้องใช้การเล่นกับริมฝีปากของคุณสักหน่อย สิ่งนี้สำคัญเพราะ ふ มีการผสมผสานของเสียงพยัญชนะและสระที่ไม่มีในภาษาอังกฤษ: /ɯ/+/ɯ/

แล้วความแตกต่างระหว่าง /f/ (เช่นใน "fan") ที่เราทุกคนคุ้นเคยกับ /ɸ/ เช่นในภูเขา 富士 (ふじ) คืออะไร?

เมื่อดูแผนภูมิ IPA แบบเห็นภาพนี้ คุณจะเห็นว่าคำศัพท์ทางเทคนิคสำหรับ /f/ คือ "labiodental fricative" ในขณะที่ /ɸ/ คือ "bilabial fricative" นั่นเป็นคำสวยหรูสำหรับเสียงหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการสัมผัสของริมฝีปากกับฟัน และอีกเสียงที่เกี่ยวข้องกับริมฝีปากทั้งสองข้างแต่ไม่ใช่ฟัน

แกล้งทำเป็นว่าคุณกำลังเป่าเทียนและหยุดนิ่งตอนกลางคันขณะกำลังเป่า สังเกตความรู้สึกของปาก แล้วรักษาท่าทางนั้นไว้ขณะพูด ふ หากคุณไม่แน่ใจ ตรวจสอบลิงก์นี้จาก Wasabi Japanese และเปรียบเทียบการออกเสียงของคุณกับผู้พูดภาษาแม่

6. ตัว "R" ภาษาญี่ปุ่นแตกต่างจากตัวภาษาอังกฤษมาก

ครูสอนภาษาญี่ปุ่นของฉัน (คนที่ฉันพูดถึงในบทนำ) เคยกล่าวว่าคำภาษาอังกฤษที่ออกเสียงยากที่สุดสำหรับผู้พูดภาษาญี่ปุ่นคือ "really" นั่นเป็นเพราะในแง่ของตำแหน่งลิ้น เสียง /ɾ/ ภาษาญี่ปุ่นอยู่ตรงกลางระหว่างเสียง /r/ และ /l/ ของภาษาอังกฤษ

นี่คือคำอธิบายที่ดีเกี่ยวกับเสียง r ภาษาญี่ปุ่น:

แกล้งทำเป็นว่าคุณกำลังร้องเพลงคริสต์มาส— "la la la la la, la la la la!" —และสังเกตว่าลิ้นของคุณอยู่ที่ไหน มันควรจะอยู่เหนือฟันบนของคุณเล็กน้อย เกือบแตะฟัน ตอนนี้ ทิ้งเสื้อสเวตเตอร์น่าเกลียดนั้นไป แล้วร้องเพลงเชียร์แบบไม่สร้างสรรค์— "ra ra ra!" —และอีกครั้ง สังเกตว่าลิ้นของคุณอยู่ที่ไหน

จากนั้น พูด la และโดยไม่หยุดลมหายใจ พูด r เพื่อให้คุณได้เสียงไร้ความหมายประมาณ la-err คุณควรสังเกตว่าคุณลากเส้นเล็กๆ กลับมาจากตำแหน่งลิ้นของ l เพื่อไปยังตำแหน่งลิ้นของ r

เมื่อคุณเข้าใจแล้ว เลือกตำแหน่งตรงกลางและพูดคำภาษาญี่ปุ่นบางคำที่ขึ้นต้นด้วยเสียง r นี้ เช่น ラーメン ("ราเมน") หากเสียงนั้นไม่ใช่เสียง l ไม่ใช่เสียง r สักเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนจะอยู่ตรงกลาง somewhere คุณมาถูกทางแล้ว!

7. し ไม่ได้ฟังดูเหมือน "She" (และคุณอาจต้องเรียนภาษาจีนบ้าง)

ขัดกับสิ่งที่คุณอาจเคยได้รับการสอน し ไม่ได้ฟังดูเหมือน "she"

เสียงใน "she" เรียกว่า "voiceless postalveolar fricative" และมีสัญลักษณ์เป็น /ʃ/ ในขณะที่เสียงใน し (และคู่คาตากานะ シ) คือ "voiceless alveolo-palatal fricative" และมีสัญลักษณ์เป็น /ɕ/

พวกมันเป็นเสียงที่แตกต่างกัน

โชคไม่ดีที่ไม่มีแหล่งข้อมูลดีๆ มากมายเกี่ยวกับวิธีการออกเสียง し ดังนั้นฉันจะแนะนำคุณไปยังวิดีโอหลายรายการที่มุ่งเป้าไปที่ผู้เรียนภาษาจีนกลาง เนื่องจากเสียง /ɕ/ มีอยู่ในทั้งสองภาษา

อีกเสียงหนึ่งที่คุณจะได้ยินทั้งในภาษาจีนกลางและภาษาญี่ปุ่นคือ /tɕ/ ภาษาญี่ปุ่นแทนเสียงนี้ด้วยตัวอักษร つ ในฮิรางานะและ ツ ในคาตากานะ

คุณสามารถเริ่มต้นด้วยการดูวิดีโอจาก OLS Mandarin ซึ่งเปรียบเทียบเสียงพยัญชนะภาษาจีนกลางหลายเสียง สังเกตป้ายพินอินของ x และ j อย่างใกล้ชิด ซึ่งประมาณตรงกับเสียงของ し และ つ ตามลำดับ:

พยายามฟังความแตกต่างระหว่างสองเสียงนั้น แล้วดูวิดีโออีกสองสามเรื่องที่พูดถึงเสียงเหล่านั้นโดยเฉพาะ เช่น วิดีโอโดย Yoyo Chinese (สำหรับ し และสำหรับ ち):

หากคุณต้องการคำอธิบายที่แม่นยำมากขึ้นและไม่รังเกียจที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับ sh และ zh ของจีนกลาง ตรวจสอบวิดีโอที่ยอดเยี่ยมโดย Litao Chinese (สำหรับ し และสำหรับ ち):

โชคไม่ดีที่เสียง じ ภาษาญี่ปุ่น (ซึ่งมีได้ทั้ง /ʑ/ และ /dʑ /) ไม่มีในภาษาจีนกลาง ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่าง し และ ๙ คือ し เป็นเสียงไม่มีเสียง (เส้นเสียงของคุณไม่สั่น) ในขณะที่ じ เป็นเสียงมีเสียง (เส้นเสียงของคุณควรสั่น)

8. มีเสียง "N" ที่แตกต่างกันห้าแบบในภาษาญี่ปุ่น

กล่าวโดยสรุป ได้แก่:

• เสียง n ปกติ หรือ /n/ ตัวอย่างเช่น คุณมี 海苔 ( のり ) สาหร่ายทะเลแห้งที่มักใช้ในอาหารญี่ปุ่น
• เสียง /ɲ/ ที่กลายเป็นเพดานปาก เสียงนี้เกิดก่อนพยัญชนะอื่นนอกจาก い หรือเสียง よ, や และ ゆ ตัวเล็ก
• เสียง n ที่กลายเป็น m หากคุณเคยสงสัยว่าทำไม 頑張る ( がんばる ) หรือ "ขอให้โชคดี/พยายามเข้านะ" ดูเหมือนจะสะกดผิดเป็น gambaru ในหนังสือเรียนหรือหนังสือวลีบางเล่มบ่อยๆ คุณน่าจะคุ้นเคยกับกฎที่ว่า /n/ กลายเป็น /m/ (เช่นใน "mom") ก่อน /b/ (เช่นใน boy) หรือ /p/ (เช่นใน pot)
• เสียง /ŋ/ เสียงนี้ฟังดูเหมือนเสียง ng ใน -ing ในคำเช่น "going" หรือ "sing" มันเกิดขึ้นเมื่อ ん มาอยู่ก่อนเสียง /k/ หรือ /g/
• เสียง /ɴ/ นี่คือเสียงของ ん เมื่อเกิดขึ้นก่อนการหยุดชั่วคราว หรือตามที่ Wikipedia ระบุว่า ณ จุดสิ้นสุดของการเปล่งเสียง เช่นใน すみません… หรือ "ขอโทษ/ขออนุญาต…" อย่างไรก็ตาม นี่คือกระทู้ที่ดีที่อธิบายวิธีการออกเสียง すみません

9. ภาษาญี่ปุ่นมีสำเนียงระดับเสียง (เหมือนภาษาอังกฤษ!)

คล้ายกับภาษาอังกฤษ (ที่คำว่า “certain” ออกเสียงเป็น CER-tain ไม่ใช่ cer-TAIN) คำในภาษาญี่ปุ่นได้รับการเน้นในวิธีเฉพาะ

คุณควรจำไว้ว่าทุกคำในภาษาญี่ปุ่นถูกเน้นหนักเท่ากัน แต่พวกมันมีรูปแบบพิเศษบางอย่างของระดับเสียงสูงและต่ำ ตัวอย่างเช่น 銀行 (ぎんこう) หรือ "ธนาคาร" เริ่มต้นด้วยระดับเสียงต่ำ ตามด้วยมōระสามตัวที่มีระดับเสียงสูง

แม้ว่าจะมีรูปแบบหลักบางอย่างที่คำภาษาญี่ปุ่นเป็นไปตาม แต่รูปแบบเหล่านี้ไม่คงที่และแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประโยค ตัวอย่างเช่น ในภาษาถิ่นโตเกียว/มาตรฐานของภาษาญี่ปุ่น มีกฎพื้นฐานสองข้อ:

1. มōระสองตัวแรกของคำจะไม่มีระดับเสียงเดียวกัน กล่าวคือ หากมōระแรกสูง มōระที่สองจะต่ำ และในทางกลับกัน

2. เมื่อระดับเสียงของคำลดลงแล้ว มันจะไม่กลับมาสูงอีก ต่างจากภาษาจีนกลาง ภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานขาดน้ำเสียงขึ้นลงของคำเช่น 买 หรือ "ซื้อ"

หากทั้งหมดนี้ทำให้คุณปวดหัว ฉันแนะนำให้ใช้เวลาศึกษาเกี่ยวกับการทำงานของสำเนียงระดับเสียง คุณยังจะต้องเรียนรู้คำทั่วไปสำหรับแต่ละรูปแบบสักกำมือหนึ่ง เพื่อให้คุณได้รู้สึกว่าทั้งหมดเป็นอย่างไร จากนั้น เพียงแค่ใส่ใจสำเนียงของพวกมันขณะที่คุณบริโภคสื่อหรือฟังคนพูด

ในกรณีที่คุณต้องการดูเรื่องนี้อย่างละเอียด มีผู้ชายชื่อ Dogen ได้เปิดตัวซีรีส์ครอบคลุมเกี่ยวกับหัวข้อนี้

ทำไมต้องศึกษาสัทศาสตร์ภาษาญี่ปุ่น?

เมื่อฉันเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่น ฉันถูกบอกว่าการออกเสียงภาษาญี่ปุ่นนั้นง่ายมาก ในความเป็นจริง เราใช้เวลาเรียนการออกเสียงเพียงคาบเรียนเดียว ด้วยเหตุผลต่อไปนี้:

• ภาษานี้ไม่มีน้ำเสียง (tonal) มันไม่เหมือนกับ เช่น ภาษาจีนกลาง ที่วิธีการออกเสียงคำบางคำจะเปลี่ยนความหมายและตัวอักษรที่ใช้เขียน ตัวอย่างเช่น อักษรจีนสำหรับ "ซื้อ" และ "ขาย" คือ 买 และ 卖 ตามลำดับ ทั้งสองคำฟังดูเหมือน "mai" แต่คำแรกมีน้ำเสียงขึ้นลง ในขณะที่คำหลังมีเพียงน้ำเสียงลง
• การสะกดเป็นไปตามสัทศาสตร์และการออกเสียงมีความสม่ำเสมอ พูดอีกอย่างก็คือ คำฟังดูเหมือนที่เขียนและเขียนเหมือนที่ออกเสียง แม้แต่คนที่ไม่เคยเรียนภาษาญี่ปุ่นมาก่อนก็สามารถอ่านข้อความที่เขียนในโรมาจิและถูกเข้าใจได้โดยไม่มีปัญหา (ต่างจากคนที่เรียนภาษาฝรั่งเศส เป็นต้น)
• มันค่อนข้างง่ายสำหรับผู้พูดภาษาที่มีลักษณะคล้ายกันเช่นภาษาสเปน หากคุณออกเสียงสระภาษาญี่ปุ่นแบบที่คุณออกเสียงในภาษาสเปน คุณก็จะไม่ผิดเพี้ยน

ทั้งหมดนี้ชวนให้เกิดคำถามที่คุณคงกำลังคิดอยู่ เนื่องจากการที่คุณตัดสินใจอ่านบทความทั้งเรื่องเกี่ยวกับหัวข้อนี้: หากการออกเสียงภาษาญี่ปุ่นง่ายขนาดนั้น ทำไมใครสักคนจึงสละเวลาไปศึกษาสัทศาสตร์ของภาษาญี่ปุ่น—หรือตามที่ Webster’s English Language Learner Dictionary นิยามว่า "การศึกษาเกี่ยวกับเสียงพูด"?

เหตุผลทั้งหมด boils down มาที่สิ่งนี้: ภาษาญี่ปุ่นมีเสียงที่ไม่มีในภาษาอังกฤษ และในทางกลับกัน ไปใช้เวลาสองสามนาทีดูหน้า IPA สำหรับภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น และคุณจะพบว่าสองภาษานี้อาจมีเสียงที่คล้ายกันแต่ก็ไม่เหมือนกันเป๊ะ

ว้าว นั่นเป็นการเดินทางทีเดียว! เราเพิ่งจะครอบคลุมข้อมูลมากมายเกี่ยวกับสัทศาสตร์ภาษาญี่ปุ่น ณ จุดนี้ คุณคงกำลังถามตัวเองว่ามันคุ้มค่ากับความพยายามทั้งหมดที่จะเข้าใจเรื่องเหล่านี้หรือไม่—และจริงๆ แล้ว นั่นเป็นคำถามที่คุณต้องตอบเอง

หากคุณออกเสียงคำภาษาญี่ปุ่นในแบบ "ผิด" (อะไรก็ตามที่หมายความว่า) และผู้พูดภาษาแม่ยังเข้าใจคุณได้ ก็ไม่เป็นไร อย่างไรก็ตาม คนพูดภาษาอังกฤษคิดว่าสำเนียงฝรั่งเศสฟังดูโรแมนติก และคุณก็คงจะได้รับการยกเว้นให้เพราะคุณเป็นชาวต่างชาติอยู่แล้ว

แต่หากเป้าหมายของคุณคือการพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่อง การเรียนรู้เกี่ยวกับสัทศาสตร์ของมันจะพาคุณไปถึงจุดนั้น 頑張ってね! (พยายามเข้านะ!)