10 Voorbeelden van Unieke Lichaamstaal uit Verschillende Culturen

Lichaamstaal is het communiceren met alles behalve je woorden. Mensen over de hele wereld gebruiken hun lichaam om zich uit te drukken: iemand begroeten met een knuffel of een handdruk, bewegen naar of weg van iemands persoonlijke ruimte, glimlachen, fronsen, zwaaien, wijzen, dansen en nog veel meer.

Maar gebaren die in jouw deel van de wereld het ene betekenen, kunnen ergens anders precies het tegenovergestelde betekenen. In dit bericht bekijken we 10 voorbeelden van lichaamstaal in verschillende landen – een kleine steekproef uit de grote poel van non-verbale communicatie.

1. Buigen in Korea

Terwijl westerse landen een buiging bewaren voor het einde van een podiumoptreden, is buigen in veel Oost-Aziatische landen – zoals Korea, Japan en China – onderdeel van de basisetiquette om respect en/of dankbaarheid te tonen.

In Korea buig je bij een eerste ontmoeting, maar ook om "Hallo", "Tot ziens", "Dank je wel" en "Het spijt me" te zeggen.

Over het algemeen geldt: hoe lager je buigt, hoe meer respect en eerbied je de ander toont. Hoe langer je je hoofd gebogen houdt, hoe serieuzer je bent.

Afhankelijk van waar je bent, kunnen de regels en etiquette voor buigen natuurlijk verschillen; soms verschillen ze zelfs tussen generaties!

2. "Één" in Duitsland

Je gebruikt waarschijnlijk je vingers om dingen te tellen, bijvoorbeeld om aan te geven hoeveel bierglazen je wilt bij een bar.

In de VS wordt het cijfer "één" aangeduid met de wijsvinger. In Duitsland – en een paar andere Europese landen, zoals Frankrijk en Italië – beginnen ze te tellen met de duim, en de wijsvinger is dus "twee".

Toon de ober een wijsvinger, en hij zou kunnen denken dat je "twee" zegt en je een paar van die enorme Duitse bierkruiken brengen!

In feite verraadt een undercover Amerikaanse officier zichzelf in de barscène van de WWII-film "Inglourious Basterds" door met zijn wijs-, middel- en ringvinger naar de ober te gebaren. "Drie" is, op z'n Duits, de combinatie duim-wijsvinger-middelvinger!

3. Hoofdschudden in India

In westerse culturen knikken we met ons hoofd op en neer als we "ja" zeggen. "Nee" gaat gepaard met het hoofd van links naar rechts bewegen.

Mensen uit India en andere Zuid-Aziatische landen gebruiken hun hoofd echter om veel meer uit te drukken dan een simpel "ja" of "nee". In India wordt "ja" uitgedrukt door het hoofd zijwaarts te kantelen richting de schouders – hoe sneller de beweging, hoe zekerder het "ja" is.

Dit gebaar kan ook tijdens een gesprek worden gebruikt om aan te geven dat de luisteraar aandachtig en instemmend is. Het kan ook een teken van beleefdheid en respect zijn. Het kan echt veel dingen betekenen!

4. De "Pijnappel" in Italië

Italianen staan bekend om hun expressieve lichaamstaal. Er zijn waarschijnlijk honderden herkenbare Italiaanse handgebaren, maar het meest kenmerkende is de "pijnappel" (il gesto della mano a borsa).

Met de handpalmen naar boven wordt de Italiaanse "pijnappel" gevormd door de toppen van al je vingers naar één punt te brengen. Beweeg je pols heen en weer, en je hebt het meest herkenbare handgebaar in de Italiaanse wereld.

Zie het als het begeleidende gebaar bij het stellen van vragen – vooral wanneer je volkomen in de war bent of wanhopig op zoek bent naar het antwoord, zoals "Waar dacht je aan?!" of "Wat gebeurt er?!"

5. "Zo-zo" in Frankrijk

Als kenners van het goede leven hebben de Fransen bijna overal hoge standaarden voor (niet alleen voedsel en mode), dus je hoort ze vaak "Comme ci comme ça" zeggen, wat gelijk staat aan "zo-zo" in het Engels.

Als een Frans persoon je vertelt hoe zijn dag was en die was gewoon oké – niets echt memorabels of de moeite van het bespreken waard – dan wordt hun "comme ci comme ça" vaak vergezeld door een hand met de palm naar beneden die van links naar rechts wiegt, zoals een boot die heen en weer deint.

6. Naar Je Neus Wijzen in China

Als het meest prominente en centrale deel van het gezicht vertegenwoordigt de neus het zelf in Chinese en andere Oost-Aziatische culturen. In de Chinese astrologie symboliseert de neus zelfrespect, status en rijkdom.

Dus wanneer een Chinees persoon naar zichzelf verwijst, wijzen ze niet naar de borst zoals veel andere culturen doen. In plaats daarvan wijzen ze, met de wijsvinger of duim, naar de neus.

Om "mij" of "ik" aan te geven in China, wijs je naar de neus. En dan bedoel ik je eigen neus. Het aanraken van de neus van anderen wordt als extreem onbeleefd beschouwd, hoewel er waarschijnlijk niet veel plekken zijn waar het sociaal geaccepteerd is om iemand anders op de neus te tikken tijdens een gesprek!

7. Wangen Kussen in Zwitserland

Veel landen in Europa en Latijns-Amerika gebruiken wangenkussen als begroeting. In Zwitserland zijn het drie wangenkusjes – beginnend met je rechterwang.

De Zwitserse kus is een gebruikelijke manier om familie en goede vrienden te begroeten, vooral tussen vrouw en vrouw of vrouw en man. Tussen mannen niet zozeer – die geven meestal de voorkeur aan een warme handdruk, tenzij ze heel close zijn.

Nieuwe kennissen worden ook begroet met een handdruk, maar naarmate de relatie verdiept, gaat dit over in wangenkussen.

8. Duim Omhoog in Iran

In veel Midden-Oosterse culturen zoals Iran, Irak en delen van Griekenland is het duim-omhoog-gebaar eigenlijk het equivalent van iemand de middelvinger geven. Stel je die stevige duim voor en ga er maar op zitten, want dat is wat het gebaar probeert te zeggen.

Maar dankzij Hollywoodfilms, Facebook en andere elementen van de populaire cultuur die zich in het Midden-Oosten verspreiden, kan het duim-omhoog-gebaar soms ook gewoon een oprechte duim omhoog zijn!

Dus hoe weet je of het op een positieve of negatieve manier bedoeld is? Misschien kom je daar nooit achter. Maar het is altijd beter om aan te nemen dat het aanmoedigend is – lach gewoon even en knik bevestigend en ga verder op je weg. Iedereen blij!

9. Oogcontact in Japan

In veel landen betekent oogcontact houden tijdens een gesprek dat je aandacht hebt. (Denk aan een moeder die eist: "Kijk me aan als ik tegen je praat!")

In Japan (en een paar andere Oost-Aziatische culturen) kan oogcontact echter agressie en gebrek aan respect signaleren. Sterker nog, veel Japanners leren al op jonge leeftijd om naar iemands nek te kijken in plaats van naar de ogen.

Tegenwoordig wordt het in Japan steeds meer sociaal geaccepteerd om mensen in de ogen te kijken als je met ze praat, maar in bepaalde situaties (zoals meer formele ontmoetingen of gesprekken met oudere mensen) kun je op een beetje ongemak rekenen als je te lang oogcontact houdt!

10. Tellen in Rusland

Als je op je vingers van één tot vijf telt, is de kans groot dat je begon met een gebalde vuist en langzaam elke vinger uitrolde terwijl je verder telde.

In Rusland tellen mensen ook met hun vingers, maar in plaats van te beginnen met een gesloten vuist, beginnen ze met een open handpalm.

Om tot vijf te tellen, openen Russen eerst hun handpalm, krullen dan (soms met behulp van de wijsvinger van hun andere hand) hun pink naar binnen, gevolgd door de ringvinger, enzovoort. Bij "vijf" hebben ze een gebalde vuist.

Verschillende Aspecten van Lichaamstaal

Gezichtsuitdrukkingen, Hoofdbewegingen en Oogcontact

De zes algemeen aanvaarde emoties – blijdschap, verbazing, angst, afkeer, woede en verdriet – werden ooit als universeel beschouwd. Maar studies suggereren dat dit niet zo zwart-wit is.

Zo was een computeralgoritme vrij bedreven in het ontcijferen van de zes emoties op westerse (Kaukasische) gezichten, maar hetzelfde algoritme toegepast op Aziatische gezichten schiet enigszins tekort.

Het blijkt dat mensen over de hele wereld emoties uiten met verschillende intensiteitsniveaus en door verschillende gezichtsspieren te gebruiken.

In de specifieke studie hierboven genoemd toonden Aziatische gezichten een lagere emotionele intensiteit dan westerse gezichten, en was er veel overlap bij het registreren van verbazing, angst, afkeer en woede – waardoor het voor iemand van westerse afkomst bijvoorbeeld moeilijk kan zijn om te zien wanneer iemand van Aziatische afkomst boos of bang is.

Hoofdbewegingen kunnen ook verschillende betekenissen hebben in verschillende culturen, dus knikken om "ja" te zeggen levert niet altijd de reactie op die je verwacht!

Als je verschillende gebaren en gezichtsuitdrukkingen samen met hun gesproken context wilt zien, kun je een immersieprogramma zoals Lingflix bekijken om te zien hoe ze echt samengaan.

Vinger-, Hand- en Armgebaren

Waar je ook vandaan komt, de standaard mens heeft 10 vingers, gelijk verdeeld over twee handen – maar verschillende culturen gebruiken ze op heel verschillende manieren!

In het westen drukt bijvoorbeeld een duim omhoog steun of "OK" uit, een vredesteken (wijs- en middelvinger omhoog) drukt vrede en liefde uit en "flipping the bird" (middelvinger omhoog) drukt belediging naar de ontvanger uit. Maar deze gebaren kunnen (en betekenen vaak) iets heel anders elders in de wereld!

Zelfs een gebaar dat zo ogenschijnlijk universeel is als wijzen naar iets met je toepasselijk genoemde "wijsvinger" blijkt helemaal niet zo universeel te zijn. Sommige culturen geven er de voorkeur aan om met hun hoofd of neus te "wijzen". Andere culturen gebruiken hun duim, een open hand of zelfs hun lippen.

Je kunt gerust zeggen dat voor elke positieve handeling of elk positief gebaar dat je kent, er plekken in de wereld zijn waar het als grof, onbeleefd of walgelijk wordt beschouwd.

Afstand, Orientatie en Fysiek Contact

De hoeveelheid fysiek contact die je met een ander deelt, is sterk afhankelijk van iemands cultuur.

Sommige culturen hebben een gemakkelijke houding ten opzichte van mannen die andere mannen op de wang kussen, terwijl andere culturen genoegen nemen met een handdruk of een mannelijke vuiststoot. Dit zijn gewoon verschillende manieren van expressie, net zoals appels manzanas zijn in het Spaans en pommes in het Frans.

Verder rangschikte een "Aanraakbaarheidsindex" Europeanen op basis van hoeveel ze graag aangeraakt worden – Finnen staan bovenaan de lijst, terwijl Britten onderaan staan en de voorkeur geven aan meer persoonlijke ruimte.

Inderdaad, de grootte van je "persoonlijke ruimte"-bubbel wordt cultureel bepaald – deze studie vond bijvoorbeeld dat Zuid-Amerikanen over het algemeen minder persoonlijke ruimte nodig hebben dan de meeste Aziaten.

De studie van lichaamstaal, net als de studie van taal zelf, is een rijk vakgebied!

Je zou nu moeten begrijpen hoe belangrijk (en verschillend) lichaamstaal is voor verschillende culturen.

Het leren van de specifieke gebaren en bewegingen voor de specifieke taal die je bestudeert, is een grote hulp bij het communiceren met duidelijkheid en effectiviteit.

En nog één ding... Als je net als ik bent en houdt van talen leren door echte, alledaagse content, dan is Lingflix een gamechanger. Met Lingflix leer je niet alleen woorden – je leert hoe moedertaalsprekers ze daadwerkelijk gebruiken. Met onze nieuwste functie kun je nu de interactieve tools van Lingflix gebruiken bij ondertitelde content op YouTube of Netflix – of zelfs YouTube-video's rechtstreeks importeren in je Lingflix-account! Je krijgt ook toegang tot een enorme verscheidenheid aan content in onze gecureerde videobibliotheek, van filmtrailers tot nieuwsfragmenten, muziekvideo's en meer. Het beste deel? Lingflix maakt deze moedertaalcontent toegankelijk voor leerlingen van alle niveaus. Terwijl je kijkt, kun je op elk woord in de interactieve ondertiteling tikken om een definitie, een afbeelding, audio en nuttige voorbeeldzinnen te zien. Wil je nieuwe woorden later oefenen? Voeg ze met één klik toe aan je flashcards. Nooit meer pauzeren om nieuwe woorden op te zoeken en op te schrijven! En Lingflix helpt je daadwerkelijk te onthouden wat je leert met gepersonaliseerde quizzen, tal van voorbeeldzinnen en extra oefening met de woorden die je moeilijk vindt. Klaar om op een meer natuurlijke, meeslepende manier te leren? Probeer Lingflix op je computer of tablet, of download de Lingflix-app uit de App Store of Google Play. Klik hier om gebruik te maken van onze huidige aanbieding! (Verloopt aan het einde van deze maand.)