Јапонска фонологија: 9 основни правила за паметење

Дозволете да ви раскажам една кратка, лична приказна која мислам ја нагласува важноста за учење на јапонска фонологија или фонетика. Беше снежен ден за време на мојата лекција по јапонски на еден мал универзитет насред ништо. Како дел од граматичка вежба, наставничката ми постави случајно прашање.

Таа рече „サミさん！先生はかわいいと思いますか？( さみさん！せんせいは かわいいと おもいますか？ )“, што значи „Сами! Дали мислиш дека сум слатка?“

Обидувајќи се да не изгледам премногу олеснет поради тоа што прашањето беше лесно, кивнав и одговорив: „うん。とっても怖いです！ ( うん。とっても こわい です！ )“ Во основа, реков: „Да, вие сте неверојатно застрашувачка!“

Шокирана, наставничката направи звук кој звучеше како да се дави. Неколку луѓе почнаа да се смеат, но за среќа, мојата пријателка брзо прозбори во моја одбрана, велејќи и дека не, таа е слатка, навистина е слатка: „いや！かわいいです！先生はかわいいですよ！ ( いや！かわいいです！せんせいは かわいい ですよ！ )“

Тоа беше моментот кога ја научив вредноста на јапонската фонетика и јасниот изговор. На крајот, ќе ги имате сите информации што ви се потребни за да ги согледате разликите помеѓу こわい ( страшно ) и かわいい ( слатко ) — и многу повеќе.

1. ん се смета за една мора

Ако сте се обиделе да ја „оценарите“ јапонската реч, можеби забележале дека секоја од нејзините мори (градежните блокови на слоговите) добива еден ритмички удар и има иста должина.

Со други зборови, една мора во основа е една кана (освен малите кани како ょ во ぎょ ). Значи, ако вежбате изговор со тапкање, бројот на тапкања треба да одговара на бројот на кани во даден збор.

Бидејќи повеќето јапонски звуци се парови „согласка + самогласка“, самиот јазик на некој начин ве присилува да имате релативно конзистентен ритам. Тоа е општото правило, во секој случај.

А потоа, тука е и ん .

Запомнете дека ん е една мора и треба да се изговори како таква. На пример, зборот за „сега“ или 今度 (こんど) треба да добие три удари (КО-Н-ДО), а не два (КОН-ДО).

2. Сите пет јапонски самогласки се изговараат исто

Јапонскиот има пет самогласки:

Освен фактот што /i/ и /ɯ/ стануваат безвучни кога се опкружени со одредени согласки, овие пет самогласки секогаш се изговараат исто .

Кога велам „безвучни“ во овој контекст, тоа значи дека вашите гласни жици не треперат кога ги произведувате овие звуци. Ова е полесно да се разбере кога ќе го почувствувате, сепак. Ставете ги прстите на вратот како да си го проверувате пулсот. Кажете ја фразата „Кој си ти?“ на глас, а потоа ја прошепотејте истата фраза. Забележувате ли разлика?

Бидејќи има само пет звуци, проверете дали ги изговарате правилно! И најдобриот начин да го направите тоа е да вежбате, вежбате и уште малку да вежбате.

Еве го препорачаниот метод за вежбање на звуци ако немате учител по говор кој може да консултирате (како што јас имав):

• Пронајдете видео во кое зборува мајчин јапонски говорник и кое има точни преводи.
• Прочитајте една реченица од преводот.
• Слушнете како мајчиниот говорник ја кажува.
• Повторно прочитајте ја реченицата врз основа на тоа што слушнавте.
• Седнете пред огледало и пуштете да снима диктофон. Набљудувајте ја вашата уста додека зборувате и слушајте ја снимката. Споредете ја со верзијата на мајчиниот говорник и забележете ги разликите.
• Направете соодветни промени врз основа на она што го забележавте и повторјете ја реченицата повторно.
• Продолжете сè додека не ја совршете реченицата, а потоа преминете на друга.

За среќа, можете да најдете видеа со превод со мајчини јапонски говорници на платформа за учење јазици како Lingflix .

Честопати, само слушањето на точниот изговор на даден звук е доволно за да го подобрите вашиот изговор. Другипати, можеби ќе ја слушнете грешката, но не сте сигурни како да ја поправите.

Ако се занимавате со вториот проблем, можете да најмете тутор конкретно за да работите на вашите вештини за изговор. Вешт учител може да ви покаже нешто што вие самите не можете да го слушнете.

Дури и ако немате пристап до професионален тутор, мајчин говорник или партнер за размена на јазици може да ви каже дали вашата снимка звучи правилно или нешто звучи чудно, дури и ако не можат точно да објаснат зошто.

Ако не сте подготвени за таков обврзување, би сакал да споделам и одлична серија на YouTube од Fluent Forever која детално ги разгледува јапонските самогласки — вклучувајќи ги и разликите помеѓу јапонскиот и англискиот звук „у“:

3. Избегнувајте да ги претворате поединечните јапонски самогласки во англиски дифтонзи

Ако ги споредите IPA страниците за англиски и јапонски што ги дадов во линк под „Зошто да се изучува јапонска фонетика?“, ќе забележите една впечатлива разлика помеѓу двата јазика: делот за англиските самогласки е огромен во споредба со јапонскиот.

Една од причините е што англискиот има повеќе самогласки од јапонскиот. Исто така, постои фактот дека англискиот може да биде препреден во однос на дифтонзите, звук каде има две самогласки во еден слог.

На пример, земете го англискиот збор „no“ (не). Кажете го како што обично го кажувате, а потоа кажете го бавно. Треба да забележите дека има два звука: краток звук /o/ проследен со звукот u /ʊ/. Во суштина, вие го кажувате „nou“.

Сега, применете го ова на јапонскиот. Звукот no во の не е дифтонг. Тука, го кажувате /o/, но застанувате пред да стигнете до /ʊ/.

Не сакам да кажам дека јапонскиот никогаш не става две самогласки заедно. На пример, зборот 能力 ( のうりょく ) или „способност“ го содржи звукот /o/ во の и јапонскиот звук /ɯ/ う. Истото важи и за изговорот на името на главниот град на Јапонија 東京 (とうきょう), каде двата карактери имаат звуците /o/ и /ɯ/ еден до друг.

4. Разберете ги палатализираните звуци

Еден концепт кој е суштински за јапонскиот изговор е палатализацијата. Можеби не ви е познат овој термин, но тоа е нешто што често го правите без да сфаќате.

На пример, еве видео со вежби кое објаснува како да ги направите палатализираните звуци на англиски:

И еве уште едно видео кое демонстрира промени на звуци во јапонскиот — т.е. што претставуваат дијакритичките маркери во は → ば ・ ぱ:

Додека сте ги учеле хирагана и катакана , можеби научивте дека „малите“ кани може да се додадат на поголеми за да се направат нови звуци — како び и よ за да се направи びょ .

Кога додавате мала や , ゆ или よ на јапонски согласки, вие всушност претставувате палатализиран звук.

На пример, звукот g во ぎょ и ご не се исти.

Пробајте сами: повторувајте ги звуците баво напред-назад. Затворете ги очите и фокусирајте го вниманието на вашата уста. Од каде доаѓаат звуците? Како се чувствува вашата уста? Треба да почувствувате дека звукот во ぎょ изгледа доаѓа од малку „повисоко“ место од оној во ご.

Ако се мачите, мислам дека помага да ги прошепотите звуците. Повторно, ぎょ содржи палатализиран /g/, додека звукот во ご е чист /g/.

5. Разликувајте ги јапонските /h/, /ç/ и /ɸ/

Иако は, ひ , ふ , へ и ホ сите се транскрибираат како да започнуваат со буквата h (како што можете да видите во оваа студија ), всушност има три различни почетни согласки овде: /h/ , /ç/ и /ɸ/ .

Сега, вратете се на ご наспроти ぎょ и повторно пронајдете ја разликата во чувството, а потоа пробајте повторно со ほ и ひょ . Треба да почувствувате разлика во позицијата. И ако ја држите раката пред устата, треба да забележите и многу помалку воздух што ја удира раката кога велите ひょ.

Звукот во ひ, /ç/, е палатализирана варијанта на звукот /h/, додека /ɸ/ е нов, но пристапен звук кој ќе бара малку игра со вашите усни. Ова е важно бидејќи ふ има комбинација на согласки и самогласки што не постои во англискиот: /ɸ/+/ɯ/.

Значи, која е разликата помеѓу /f/ (како во „fan“) со кој сме сите запознаени и /ɸ/ како во планината 富士 (ふじ)?

Па, кога го погледнете овој визуелен IPA графикон , можете да видите дека техничкиот термин за /f/ е „лабиодентален фрикатив“ додека /ɸ/ е „билабијален фрикатив“. Тоа е фенси начин да се каже еден звук што вклучува вашата усна да ја допира забите и друг што вклучува двете ваши усни, но не и забите.

Престорете се дека дувате свеќа и замрзнете во средината на дувањето. Обрнете внимание на тоа како се чувствува вашата уста, а потоа задржете ја таа позиција додека велите ふ. Ако не сте сигурни, проверете ја оваа врска од Wasabi Japanese и споредете го вашиот изговор со оној на мајчин говорник.

6. Јапонскиот „R“ е многу различен од англискиот

Мојата наставничка по јапонски (онаа што ја спомнав во воведот) еднаш рече дека најтешкиот англиски збор за изговор за јапонските говорници е „really“ (навистина). Тоа е затоа што, во однос на позицијата на јазикот, јапонскиот /ɾ/ е некаде помеѓу англискиот /r/ и /l/.

Еве добро објаснување за јапонскиот r звук:

Претставете си дека пеете божиќна песна — „ла ла ла ла ла, ла ла ла ла!“ — и обрнете внимание каде е вашиот јазик. Треба да е веднаш над вашите горни заби, скоро да ги допира. Сега, оставете го ружното џемперче и пејте го почетокот на не-креативно навивање — „ра ра ра!“ — и повторно, обрнете внимание каде е вашиот јазик.

Потоа, кажете la , и без да го прекинете здивот, кажете r, за да добиете бесмислен звук од типот la-err. Треба да забележите дека во основа цртате мала линија наназад од позицијата на вашиот јазик за l за да стигнете до позицијата на вашиот јазик за r.

Сега кога го сфативте тоа, изберете позиција во средината и кажете неколку јапонски зборови што започнуваат со овој r звук како ラーメン („рамен“). Ако звукот не е l звук, не сосема r звук, но и изгледа дека е некаде во средината, вие сте на вистинскиот пат!

7. し Не звучи како „She“ (и можеби ќе треба да научите малку кинески)

Спротивно на тоа што можеби сте го учеле, し не звучи исто како „she“ (таа).

Звукот во „she“ се нарекува „безвучен посталвеоларен фрикатив“ и изгледа како /ʃ/ . Во меѓувреме, звукот во し (и нејзиниот катакана пандан シ ) е „безвучен алвеоло-палатален фрикатив“ и изгледа како /ɕ/ .

Тие се различни звуци.

За жал, нема многу добри ресурси за тоа како да се изговори し, па затоа ќе ве упатам на неколку видеа насочени кон учењето на мандарински кинески, бидејќи звукот /ɕ/ постои и во двата јазика.

Друг звук што ќе го слушнете и во мандаринскиот и во јапонскиот е /tɕ/. Јапонскиот го претставува овој звук со карактерите つ во хирагана и ツ во катакана.

Можете да започнете со гледање на видео од OLS Mandarin, кое споредува неколку согласки звуци во мандаринскиот. Обрнете големо внимание на пинјин ознаките на x и j , кои приближно одговараат на звуците на し и つ, соодветно:

Обидете се да ја слушнете разликата помеѓу двата звука, а потоа погледнете неколку видеа кои поспецифично зборуваат за звуците, како оние од Yoyo Chinese ( за し и за ち ):

Ако сакате поточно објаснување и не ви пречи да научите малку повеќе за мандаринските sh и zh, проверете ги одличните видеа од Litao Chinese ( за し и за ち ):

За жал, јапонскиот じ звук (варијабилно, /ʑ/ и /dʑ /) не постои во мандаринскиот. Единствената разлика помеѓу し и じ е што し е безвучна (вашите гласни жици не треперат) додека じ е звучна (вашите гласни жици треба да треперат).

8. Постојат пет различни „N“ звуци во јапонскиот

Имено, тие се:

• Нормалниот n звук или /n/. На пример, го имате 海苔 ( のり ), сушената морска трева често користена во јапонската храна .
• Палатализираниот /ɲ/. Ова доаѓа пред согласки различни од い или малите звуци よ, や и ゆ.
• N кој станува m. Ако некогаш сте биле збунети поради фактот што 頑張る ( がんばる ) или „среќно / дајте од себе“ често се пишува како gambaru во некои учебници или разговорници, веројатно сте запознаени со правилото дека /n/ станува /m/ (како во „мама“) пред /b/ (како во „бебе“) или /p/ (како во „пекол“).
• Звукот /ŋ/. Ова звучи како ng звукот на -ing во зборови како „going“ (оди) или „sing“ (пее). Се случува кога ん доаѓа пред звук /k/ или /g/.
• Звукот /ɴ/. Ова е звукот на ん кога се појавува пред пауза или, како што вели Wikipedia, на крајот од изјава како во すみません… или „Извинете/прошка“… Патем, еве добра дискусија која објаснува како да се изговори すみません .

9. Јапонскиот има тонски акцент (Исто како англискиот!)

Слично на англискиот (каде зборот „certain“ (одреден) се изговара како CER-tain, а не cer-TAIN), зборовите на јапонски се нагласуваат на специфичен начин.

Ќе сакате да запомните дека сите јапонски зборови се нагласени подеднакво, но тие следат неколку специјални шеми на високи и ниски тонови. 銀行 (ぎんこう) или „банка“, на пример, започнува со низок тон проследен со три мори со висок тон.

Иако постојат неколку главни шеми што ги следат јапонските зборови, овие шеми не се фиксни и варираат во зависност од тоа што се случува во реченицата. На пример, во токио/стандардниот дијалект на јапонски , постојат два основни правила:

1. Првите две мори на еден збор нема да имаат ист тон. Со други зборови, ако првата мора е висока, тогаш втората ќе биде ниска и обратно.

2. Штом тонот на зборот падне, тој нема да се врати пак. За разлика од мандаринскиот кинески, стандардниот јапонски недостасува интонацијата што паѓа а потоа се крева кај зборовите како 买 или „купи“.

Ако сето ова ви предизвикува главоболка, предлагам да потрошите малку време учејќи како функционира тонскиот акцент. Исто така, ќе сакате да научите шепа чести зборови за секоја шема за да добиете чувство за тоа како секоја од нив се чувствува. Потоа, само обрнете внимание на нивниот акцент додека консумирате медиуми или слушате луѓе како зборуваат .

Во случај да сакате да го разгледате ова во длабочина, еден човек по име Dogen објави сеопфатна серија на оваа тема.

Зошто да се изучува јапонска фонетика?

Кога започнав да учам јапонски, ми беше кажано дека јапонскиот изговор е многу лесен. Всушност, потрошивме само еден час на изговор поради следниве причини:

• Јазикот е атонален. Не е како, да речеме, мандаринскиот кинески каде начинот на кој изговарате одредени зборови ја менува нивната смисла и карактерот што го користите да ги запишете. На пример, кинеските карактери за „купи“ и „продај“ се 买 и 卖, соодветно. И двата звучат како „mai“, освен што првиот има интонација што паѓа а потоа се крева, додека вториот има само паѓачка интонација.
• Правописот е фонетски и изговорот е конзистентен. Кажано поинаку, зборовите звучат како што изгледаат и изгледаат како што звучат. Дури и некој кој никогаш не учел јапонски може да прочита текст напишан на ромаџи и да биде разбран без многу проблеми (за разлика од некој што учи француски, на пример).
• Релативно е лесно за мајчини говорници на јазици како шпанскиот. Ако ги изговарате јапонските самогласки на начин на кој ги изговарате на шпански, ќе бидете во ред.

Сето ова носи прашање кое веројатно го мислите токму сега, имајќи предвид дека одлучивте да прочитате цела статија на оваа тема: ако јапонскиот изговор е толку лесен, зошто некој би посветил време на изучување на фонетиката на јапонскиот — или она што Webster's English Language Learner Dictionary го дефинира како „проучување на говорни звуци“?

Причината се сведува на ова: јапонскиот има звуци кои не постојат во англискиот и обратно. Одвојте неколку минути да ги погледнете IPA страниците за англиски и јапонски , и ќе откриете дека двата јазика може да имаат слични звуци, но тие не се точно идентични.

Леле, тоа беше едно патување! Само што покривме огромна количина на информации за јапонската фонетика. Во овој момент, веројатно се прашувате дали вреди целото напорно работење за да се сфати сето ова — и искрено, тоа е прашање кое вие треба да си го одговорите.

Ако ги изговарате јапонските зборови на „погрешниот“ начин (што и да значи тоа) и мајчините говорници сепак можат да ве разберат, тоа е во ред. На крајот на краиштата, англиските говорници сметаат дека францускиот акцент звучи романтично, и веројатно ќе добиете премин бидејќи сте странец во секој случај.

Но, ако вашата цел е да станете течно зборувач на јапонски, учењето за неговата фонетика ќе ве доведе таму. Gambatte, ne!