អក្សរអាល្លឺម៉ង់

អក្ខរក្រមគឺជាជំហានដំបូងឆ្ពោះទៅរកភាសាណាមួយ ហើយអ្នករៀនភាសាអាល្លឺម៉ង់ដំបូងមានសំណាង។ ជាសំណាងល្អ គ្មានភាពខុសគ្នាច្រើនណាស់រវាងអក្ខរក្រមអាល្លឺម៉ង់ (ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា das Alphabet) និងអក្ខរក្រមអង់គ្លេសទេ។

នេះគឺជាការណែនាំសាមញ្ញអំពីអក្ខរក្រមអាល្លឺម៉ង់។

អក្សរនៃអក្ខរក្រមអាល្លឺម៉ង់

ស្រដៀងទៅនឹងអក្ខរក្រមអង់គ្លេស មានអក្សរធម្មតា ២៦ នៅក្នុង das Alphabet។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានតួអក្សរពិសេសចំនួនបួនទៀត—Ä, Ö, Ü និង ß—ដែលត្រូវបានចាត់ទុកជាអក្សរពិសេស។ យើងនឹងពន្យល់អំពីអក្សរទាំងនេះនៅពេលក្រោយ។

ចូរចាប់ផ្ដើមជាមួយនឹង ២៦ តួដំបូង។ វានឹងហាក់ដូចជាស៊ាំភ្នែកអ្នក ប៉ុន្តែត្រូវយកចិត្តទុកដាក់លើអ្វីដែលអាចខុសគ្នា!

ជាសំណាងល្អ ទាក់ទងនឹងការបញ្ចេញសំឡេង អក្សរអាល្លឺម៉ង់ភាគច្រើនមិនឃ្លាតឆ្ងាយពីអក្សរអង់គ្លេសពេកទេ។

ការបញ្ចេញសូរអក្សរអាល្លឺម៉ង់ ក្នុងច្រើនវិធី មិនត្រូវបាន «ពន្លើស» ដូចការបញ្ចេញសូរអក្សរអង់គ្លេសទេ។ ក្នុងករណីជាច្រើន ការបញ្ចេញសូរអក្សរអង់គ្លេសច្រើនតែធ្វើឱ្យបបូរមាត់របស់អ្នកលាតសន្ធឹងចេញជាញញឹមស្ដើងៗ។ ចំពោះអក្សរអាល្លឺម៉ង់ បបូរមាត់របស់អ្នកភាគច្រើននឹងបែកចេញពីគ្នាបន្តិចៗ ដូច្នេះត្រូវចងចាំរឿងនេះខណៈអ្នកនិយាយ។

អក្សរដែលខុសពីអង់គ្លេស

ចូរយើងផ្តោតលើអក្សរមួយចំនួនដែលខុសពីអក្សរអង់គ្លេស៖ J, U, V, W, Y និង Z។ នេះជាការបំបែកខ្លីៗអំពីអ្វីដែលធ្វើឱ្យទាំង៦នេះពិសេស៖

• អក្សរ J អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបញ្ចេញសំឡេងដូចអក្សរ Y អង់គ្លេសជាង។ ឧទាហរណ៍៖ Jahr ត្រូវបានបញ្ចេញថា «យ៉ា»។
• អក្សរ U អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបញ្ចេញថា «អ៊ូ» មិនមែនជា «យូ» អង់គ្លេសទេ។ ឧទាហរណ៍៖ Uhr ត្រូវបានបញ្ចេញថា «អ៊ូ»។
• អក្សរ V អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបញ្ចេញដូចអក្សរ F អង់គ្លេស។ ឧទាហរណ៍៖ Vogel ត្រូវបានបញ្ចេញថា «ហ្វ៊ូហ្គល»។
• អក្សរ W អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបញ្ចេញដូចអក្សរ V អង់គ្លេស។ ឧទាហរណ៍៖ Wagen ត្រូវបានបញ្ចេញថា «វ៉ាហ្គេន»។
• អក្សរ Y អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបញ្ចេញសំឡេងស្រដៀងនឹងអក្សរ U អង់គ្លេស។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ការបញ្ចេញសំឡេងរបស់វានៅក្នុងពាក្យមានភាពខុសៗគ្នាអាស្រ័យលើប្រភពដើមពាក្យ និងទីតាំងរបស់ Y។ ឧទាហរណ៍៖ Yak ត្រូវបានបញ្ចេញថា «យ៉ាក», dynamisch ត្រូវបានបញ្ចេញថា «ឌូ-ណា-មីស្ស», Psychologie ត្រូវបានបញ្ចេញថា «ភ្ស៊ី-ខូ-ឡូ-ហ្គី»។
• អក្សរ Z អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបញ្ចេញសំឡេងដូចអក្សរ S អង់គ្លេស ប៉ុន្តែមានសូរបន្តិច។ ឧទាហរណ៍៖ Zimmer ត្រូវបានបញ្ចេញថា «ភ្ស៊ីមឺ»។ ត្រូវប្រាកដថាអ្នកធ្វើសូរ «ភ្ស៊ី» បន្តិចនៅដើម។

ក្នុងចំណោមអក្សរទាំងអស់ ប្រហែលជា Y អាចធ្វើឱ្យអ្នកច្រឡំខ្លាំងជាងគេ ដោយសារតែធម្មជាតិច្រើនប្រែប្រួលរបស់វា។ ជាសំណាងល្អ គ្មានពាក្យអាល្លឺម៉ង់ដើមច្រើនណាស់ដែលមាន Y ទេ។ ពាក្យជាច្រើនដែលមាន Y មកពីភាសាផ្សេងៗ ដែលមានន័យថាការបញ្ចេញសំឡេងរបស់ពួកវាអាចយល់បានយ៉ាងងាយ។

វិធីល្អបំផុតក្នុងការអនុវត្តអក្សរទាំងនេះ គឺមិនមែនគ្រាន់តែសូត្រពួកវាតែម្តងមួយៗនោះទេ។ អ្នកគួរតែស្តាប់សំឡេងនិយាយរបស់អ្នកភាសាដើមជាញឹកញាប់ (ល្អបំផុតគឺជាមួយអត្ថបទសរសេរដើម្បីអានតាម) ដូច្នេះអ្នកអាចប្រតិបត្តិទៅតាមសំឡេងដែលត្រូវឮ។

វិធីមួយដែលអ្នកអាចធ្វើបានគឺតាមរយៈកម្មវិធីភាសា Lingflix ដែលប្រើចំណងជើងរងអន្តរកម្ម។ Lingflix យកវីដេអូពិតប្រាកដ—ដូចជាវីដេអូតន្ត្រី ត្រៀមភាពយន្ត ព័ត៌មាន និងអត្ថបទផ្សព្វផ្សាយ—ហើយប្រែក្លាយពួកវាទៅជាមេរៀនរៀនភាសាផ្ទាល់ខ្លួន។ អ្នកអាចសាកល្បង Lingflix ដោយឥតគិតថ្លៃរយៈពេល 2 សប្តាហ៍។ សូមមើលគេហទំព័រ ឬទាញយកកម្មវិធី iOS ឬកម្មវិធី Android។ P.S. ចុចទីនេះដើម្បីទាញយកប្រយោជន៍ពីការបុរសឥឡូវនេះរបស់យើង! (ផុតកំណត់នៅចុងខែនេះ។)

ស្រៈ Umlaut

មានតួអក្សរពិសេសបីត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយយកស្រៈ A, O និង U ហើយបន្ថែមអ្វីមួយដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា umlaut ទៅលើពួកវា។

Umlaut ត្រូវបានតំណាងដោយចំណុចពីរនៅលើអក្សរ។ អត្ថន័យដើមរបស់វាបង្ហាញពីអ្វីដែលវាធ្វើ៖ umlaut នៅពេលបកប្រែ មានន័យថា «សូរជុំវិញ/អំពីសំឡេង»។ វាលាតសន្ធឹងការបញ្ចេញសំឡេងនៃអក្សរនោះបន្តិច។

អក្ខរក្រមអាល្លឺម៉ង់មានអក្សរ umlaut បី៖

• Ä – បញ្ចេញសំឡេងដូច «អេ» ជាង
• Ö – បញ្ចេញសំឡេងដូច «អឺ» (ធ្វើសូរ «អេ» បន្ទាប់មកធ្វើឱ្យបបូរមាត់របស់អ្នកមូល)
• Ü – បញ្ចេញសំឡេងដូច «អ៊ូ»/«អ៊ូ» (ធ្វើសូរ «អ៊ី» បន្ទាប់មកធ្វើឱ្យបបូរមាត់របស់អ្នកមូល)

ខណៈដែលវាជាធម្មតាងាយស្រួលសម្រាប់អ្នករៀនដំបូងក្នុងការបែងចែកស្រៈ umlaut នៅពេលស្តាប់ឮ ការបញ្ចេញសំឡេងរបស់ពួកវាអាចជាបញ្ហាប្រឈមមួយ។ អ្នកត្រូវធានាថាអ្នកមិនគ្រាន់តែនិយាយ A, O និង U តាមសំឡេងធម្មតារបស់ពួកវាទេ។

ការផ្លាស់ប្តូរការបញ្ចេញសំឡេងពិតជាធ្វើឱ្យខុសគ្នានូវអត្ថន័យពាក្យ។ នៅក្នុងកិរិយាស័ព្ទអាល្លឺម៉ង់ វាអាចមានន័យថាការផ្លាស់ប្តូរពេលវេលាទាំងមូល។ នៅក្នុងនាមអាល្លឺម៉ង់ វាជាធម្មតាជាសញ្ញាផ្លាស់ប្តូរពីឯកវចនៈទៅពហុវចនៈ។

ឧទាហរណ៍ Apfel សំដៅលើផ្លែប៉ោមមួយ ប៉ុន្តែ Äpfel សំដៅលើផ្លែប៉ោមច្រើន—អ្នកនឹងចង់ដឹងពីរឿងនេះនៅពេលក្រោយដែលអ្នកទៅកាន់ផ្សារលក់គ្រឿងទេសអាល្លឺម៉ង់!

ដើម្បីចាប់ផ្តើមអំពីរបៀបបញ្ចេញស្រៈ umlaut សាកល្បងវិធីនេះ៖

1. និយាយស្រៈដូចដែលវានឹងលាន់ឮនៅពេលគ្មាន umlaut (និយាយ A ជា «អា», O ជា «អូ» និង U ជា «អ៊ូ»)
2. ខណៈកំពុងលាន់សំឡេង ច្របាច់និងទាញសាច់ថ្ពាល់របស់អ្នកទៅខាង។ ត្រូវប្រាកដថាបបូរមាត់របស់អ្នកត្រូវបានទាញ!
3. សំឡេងដែលបានចលនានឹងជាការប៉ាន់ស្មានជិតស្និទ្ធនឹងកំណែ umlaut នៃស្រៈ

រឿងមួយទៀតដែលត្រូវចងចាំនៅពេលនិយាយ៖ បបូរមាត់របស់អ្នកគួរតែនៅក្នុងទីតាំងបន្តិចបន្តួច។ នេះនឹងជាសញ្ញាថាអ្នកកំពុងពន្លើសស្រៈតាមដែលអ្នកគួរតែធ្វើ។

ព្យាយាមអនុវត្តភាពខុសគ្នារវាងស្រៈធម្មតា និងស្រៈ umlaut ជាមួយពាក្យទាំងនេះ៖

• Bruder (បងប្រុស/ប្អូនប្រុស) -> Brüder (បងប្រុស/ប្អូនប្រុសច្រើននាក់)
• Vogel (បក្សី) -> Vögel (បក្សីច្រើន)
• Hand (ដៃ) -> Hände (ដៃច្រើន)

អក្សរ ß

វាមើលទៅដូចជា B មូល ប៉ុន្តែវាពិតជាមិនលាន់សំឡេងដូចអក្សរ B ទេ។

ß តាមពិតទៅជាតួអក្សរពិសេសដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា Eszett ហើយវាពិតជាពិសេសសម្រាប់អក្ខរក្រមអាល្លឺម៉ង់។ វាត្រូវបានចាត់ទុកថាជា ligature ភាសា ដែលជាពាក្យឆើតឆាយដែលពិពណ៌នាអំពីអក្សរតែមួយដែលតំណាងឱ្យអក្សរពីរ ឬច្រើន។

ក្នុងពាក្យមួយ ß ដើរតួដូចជា S ទ្វេ ដែលមានសូរស័ព្ទ។ សម្រាប់ហេតុផលនេះ ß ក៏ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា scharfes S (S មុត)។ ជាល្បិចចងចាំ អ្នកអាចស្រមៃថាវាមើលទៅដូចជាពស់ចម្លែក (ឬពស់កំពុងធ្វើលំហាត់ពិសេស យ៉ាងណាមិញ)។

ខាងក្រោមនេះជាឧទាហរណ៍មួយចំនួននៃពាក្យដែលប្រើ ß៖

• Straße (ផ្លូវ)
• heißen (ត្រូវបានហៅ/ដាក់ឈ្មោះ)
• Fuß (ជើង)
• groß (ធំ)

ពេលខ្លះអ្នកនឹងឃើញ ß ត្រូវបានសរសេរជា «ss» ក្នុងបរិបទមិនផ្លូវការ ដូចជានៅលើប្រកាសបណ្តាញសង្គម។ ឧទាហរណ៍ weiß (ស) ពេលខ្លះត្រូវបានសរសេរជា weiss។ នេះធ្វើឱ្យវាងាយស្រួលយល់ជាងសម្រាប់អ្នកដែលមិនស៊ាំនឹងអក្ខរក្រមអាល្លឺម៉ង់ ដែលអ្នកពិតជានឹងស៊ាំ។

ប៉ុន្តែត្រូវចងចាំ៖ ការជំនួសនេះមិនតែងតែដំណើរការសម្រាប់ពាក្យខ្លះទេ! វាអាចបង្ខូចអត្ថន័យទាំងស្រុង។ ឧទាហរណ៍ល្អគឺពាក្យ Busse (ឡានក្រុងច្រើន) ប្រៀបធៀបនឹង Buße (ការសង្គោះ)។ តាមវិធាន ß ជាធម្មតាត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅពេលវាមកបន្ទាប់ពី «ស្រៈវែង» ឬ diphthong។

ខណៈដែល ß ត្រូវបានប្រើនៅទូទាំងអាល្លឺម៉ង់ដីគោក និងអូទ្រីស មានតំបន់និយាយភាសាអាល្លឺម៉ង់មួយចំនួនដែលមិនប្រើ eszett ជាផ្លូវការទៀតទេ។ ប្រទេសស្វីស និងលិចតិនស្ដែនគឺជាកន្លែងពីរបែបនេះ—ជំនួសឱ្យ ß ពួកគេប្រើ ss។ ចងចាំរឿងនេះប្រសិនបើអ្នកចង់ធ្វើដំណើរទៅប្រទេសទាំងពីរនេះ!

ប្រសិនបើអ្នកត្រូវការការចងចាំដែលចាក់ចូលដើម្បីជួយអ្នកអនុវត្ត នោះនេះជាបទចម្រៀងអក្ខរក្រមអាល្លឺម៉ង់ដែលច្រៀងដោយ Grover (ឬ Grobi ដូចដែលគេហៅគាត់ជាភាសាអាល្លឺម៉ង់) ពី Sesame Street។

ចងចាំថា ដូចនៅក្នុងភាសាអង់គ្លេស សំឡេងអក្សរតែមួយគត់មិនមែនជារបៀបដែលវាលាន់ឮនៅពេលស្ថិតនៅក្នុងពាក្យទេ។ ជាមួយនឹងការប៉ះពាល់ជានិច្ចទៅនឹងវាក្យសព្ទ និងការនិយាយភាសាអាល្លឺម៉ង់ពិតប្រាកដ អក្សរទាំង ៣០ នេះ និងការបញ្ចេញសំឡេងរបស់ពួកវានឹងងាយស្រួលក្នុងការចងចាំ។