Japanse Fonologie: 9 Grondbeginsels om te Onthou

Laat ek vir jou 'n vinnige, persoonlike storie vertel wat dalk die belangrikheid van die aanleer van Japanse fonologie of fonetiek onderstreep. Dit was 'n sneeu dag tydens my Japanse klas by 'n klein universiteit in die middel van nêrens. As deel van 'n grammatika-oefening, het my onderwyser my 'n ewekansige vraag gevra.

Sy het gesê “サミさん！先生はかわいいと思いますか？( さみさん！せんせいは かわいいと おもいますか？ )”, wat beteken het “Sami! Dink jy ek is oulik?”

In 'n poging om nie te opgelate te lyk oor die feit dat dit 'n maklike vraag was nie, het ek geknik en geantwoord: “うん。とっても怖いです！ ( うん。とっても こわい です！ )” Basies het ek gesê: “Ja, jy is ongelooflik skrikwekkend!”

Geskok het my onderwyser 'n geluid gemaak soos of sy versmoor. 'n Paar mense het begin lag, maar gelukkig het my vriend vinnig ter my verdediging gepraat en vir die onderwyser gesê dat nee, sy is oulik, sy is regtig oulik: “いや！かわいいです！先生はかわいいですよ！ ( いや！かわいいです！せんせいは かわいい ですよ！ )”

Dit was die oomblik toe ek die waarde van Japanse fonetiek en duidelike uitspraak geleer het. Teen die einde sal jy al die inligting hê wat jy nodig het om die verskille tussen こわい ( skrikwekkend ) en かわいい ( oulik ) uit te ken—en nog meer.

1. ん Tel as Een Mora

As jy al probeer het om Japanse spraak na te boots, het jy dalk gesien dat elke mora (die boustene van lettergrepe) een maatslag kry en dieselfde lengte het.

Met ander woorde, een mora is basies een kana (uitgesluit klein kanas soos die ょ in ぎょ ). Dus as jy uitspraak oefen deur te klap, moet die aantal klappe ooreenstem met die aantal kana in 'n gegewe woord.

Aangesien die meeste Japanse klanke "konsonant + vokaal"-pare is, dwing die taal self jou om 'n relatief konstante ritme te hê. Dit is in elk geval die algemene reël.

En dan is daar ん.

Onthou dat ん een mora is en as sodanig uitgespreek moet word. Byvoorbeeld, die woord vir "nou" of 今度 (こんど) behoort drie maatslae te kry (KO-N-DO), nie twee nie (KON-DO).

2. Al Vyf Japanse Vokale Word Dieselfde Uitgespreek

Japanse het vyf vokaalklanke:

Afgesien van die feit dat /i/ en /ɯ/ stemloos word wanneer hulle deur sekere konsonante omring word, word hierdie vyf vokale altyd dieselfde uitgespreek.

Wanneer ek "stemloos" in hierdie konteks sê, beteken dit jou stembande vibreer nie wanneer jy hierdie klanke maak nie. Dit is makliker om te verstaan as jy dit voel, eeter. Plaas jou vingers op jou nek asof jy jou polsslag voel. Sê die frase "Who are you?" hardop en fluister dan dieselfde frase. Merk jy die verskil?

Aangesien daar net vyf klanke is, maak seker jy spreek hulle korrek uit! En die beste manier om dit te doen is om te oefen, oefen en nog 'n bietjie te oefen.

Hier is die aanbevole metode om klanke te oefen as jy nie 'n spraakonderwyser het om te raadpleeg nie (soos ek gehad het):

• Vind 'n video met 'n moedertaalspreker van Japanse wat praat en met akkurate ondertitels.
• Lees 'n sin uit die ondertitels.
• Luister hoe die moedertaalspreker dit sê.
• Lees die sin weer gebaseer op wat jy hoor.
• Sit voor 'n spieël en begin 'n bandopnemer. Kyk na jou mond terwyl jy praat en luister na die opname. Vergelyk dit met die moedertaalspreker se weergawe en let op enige verskille.
• Maak toepaslike veranderinge gebaseer op wat jy opgemerk het en herhaal die sin weer.
• Gaan aan tot jy die sin perfek bemeester het, en gaan dan oor na 'n ander een.

Gelukkig kan jy video's met ondertitels deur moedertaalsprekers van Japanse vind op 'n taalaanleerplatform soos Lingflix.

Dikwels is dit genoeg om net die korrekte uitspraak van 'n gegewe klank te hoor om jou eie uitspraak te verbeter. Ander kere hoor jy dalk die fout maar is onseker hoe om dit reg te stel.

As dit laasgenoemde die probleem is waarmee jy te kampe het, kan jy 'n tutor huur om spesifiek aan jou uitspraakvaardighede te werk. 'n Bedrewe onderwyser kan jou wys wat jy nie self kan hoor nie.

Selfs al het jy nie toegang tot 'n professionele tutor nie, kan 'n moedertaalspreker of taaluitruilmaat jou sê of jou opname korrek klink of of iets snaaks klink, selfs al kan hulle nie presies verduidelik hoekom nie.

As jy nie gereed is vir daardie soort verbintenis nie, wil ek ook 'n uitstekende YouTube-reeks deur Fluent Forever deel wat na Japanse vokale kyk—insluitend die verskille tussen die Japanse en Engelse u-klanke—in detail:

3. Vermy om Enkel Japanse Vokale in Engelse Tweeklanke te Verander

As jy die IPA-bladsye van Engels en Japanse vergelyk wat ek onder "Hoekom Japanse Fonetiek Studeer?" geskakel het, sal jy een verstommende verskil tussen die twee opmerk: die Engelse vokaalafdeling is enorm in vergelyking met sy Japanse eweknie.

Een rede is dat Engels meer vokaalklanke as Japanse het. Daar is ook die feit dat Engels slu kan wees oor die tweeklank, 'n klank waar twee vokale in 'n enkele lettergreep is.

Byvoorbeeld, neem die Engelse woord "no." Sê dit soos jy normaalweg sou, en sê dit dan stadig. Jy behoort te merk dat dit twee klanke het: 'n kort /o/ klank gevolg deur die u-klank /ʊ/. In wese sê jy "nou."

Pas dit nou toe op Japanse. Die no-klank in の is nie 'n tweeklank nie. Hier sê jy die /o/, maar stop voor jy by die /ʊ/ uitkom.

Ek wil nie sê dat Japanse nooit twee vokale saamsit nie. Byvoorbeeld, die woord 能力 ( のうりょく ) of "vermoë" bevat die /o/ klank in の en die Japanse /ɯ/ klank う. Dieselfde geld vir die uitspraak van die naam van Japan se hoofstad 東京 (とうきょう), waar die twee karakters beide die /o/ en /ɯ/ klanke langs mekaar het.

4. Verstaan Verhemelte-klanke

Een konsep wat noodsaaklik is vir Japanse uitspraak is palatalisasie (verhemelte-klanke). Jy mag dalk nie met hierdie term vertroud wees nie, maar dit is iets wat jy dikwels doen sonder om te besef.

Byvoorbeeld, hier is 'n video met oefeninge wat verduidelik hoe om die verhemelte-klanke van Engels te maak:

En hier is nog 'n video wat klankveranderings in Japanse demonstreer—m.a.w., watter veranderinge die diakritiese merkers in は → ば ・ ぱ eintlik verteenwoordig:

Terwyl jy hiragana en katakana bestudeer het, het jy dalk geleer dat "klein" kanas by groter kanas gevoeg kan word om nuwe klanke te maak—soos び en よ om びょ te maak.

Wanneer jy 'n klein や, ゆ of よ by Japanse konsonante voeg, verteenwoordig jy eintlik 'n verhemelte-klank.

Byvoorbeeld, die g-klank in ぎょ en ご is nie dieselfde nie.

Probeer self: herhaal die klanke stadig heen en weer. Maak jou oë toe en fokus jou aandag op jou mond. Waar kom die klanke vandaan? Hoe voel jou mond? Jy behoort te voel dat die klank in ぎょ van 'n effens "hoër" plek af kom as dié van ご.

As jy sukkel, dink ek dit help om die klanke te fluister. Weereens, ぎょ bevat 'n verhemelte-/g/, terwyl die klank in ご 'n gewone /g/ is.

5. Onderskei die Japanse /h/, /ç/ en /ɸ/

Terwyl は, ひ, ふ, へ en ho almal getranskribeer word as wat met die letter h begin (soos jy in hierdie studie kan sien), is daar eintlik drie verschillende aanvanklike konsonante hier: /h/, /ç/ en /ɸ/.

Gaan nou terug na ご vs. ぎょ en vind die verskil in gevoel weer, en probeer dan weer met ほ en ひょ. Jy behoort 'n verskil in posisie te voel. En as jy jou hand voor jou mond hou, behoort jy ook baie minder lug te voel wat jou hand tref wanneer jy ひょ sê.

Die klank in ひ, /ç/, is 'n verhemelte-variant van die /h/ klank, terwyl /ɸ/ 'n nuwe dog toeganklike klank is wat 'n bietjie speel met jou lippe sal verg. Dit is belangrik omdat ふ 'n kombinasie van konsonant- en vokaalklanke het wat nie in Engels bestaan nie: /ɸ/+/ɯ/.

So, wat is die verskil tussen die /f/ (soos in "fan") waarmee ons almal vertroud is en /ɸ/ soos in Mt. 富士 (ふじ)?

Wel, wanneer jy na hierdie visuele IPA-kaart kyk, kan jy sien dat die tegniese term vir /f/ "labiodental fricatief" is, terwyl /ɸ/ "bilabial fricatief" is. Dit is fancy taal vir een klank wat behels dat jou lip jou tande raak en 'n ander klank wat albei jou lippe behels maar nie jou tande nie.

Maak asof jy 'n kers uitblaas en vries in die middel van die blaas. Let op hoe jou mond voel, en hou dan daardie posisie terwyl jy ふ sê. As jy onseker is, kyk na hierdie skakel van Wasabi Japanese en vergelyk jou uitspraak met dié van 'n moedertaalspreker.

6. Die Japanse "R" Verskil Baie van die Engelse Een

My Japanse onderwyser (die een wat ek in die inleiding genoem het) het eenkeer gesê dat die moeilikste Engelse woord om uit te spreek vir Japanse sprekers "really" is. Dit is omdat, in terme van tongposisie, die Japanse /ɾ/ êrens tussen die Engelse /r/ en /l/ in is.

Hier is 'n goeie verduideliking van die Japanse r-klank:

Maak asof jy 'n Kerslied sing—"la la la la la, la la la la!"—en let op waar jou tong is. Dit behoort net bo jou boonste tande te wees, amper om hulle te raak. Los nou die lelike trui en sing die begin van 'n on-kreatiewe toejuiging—"ra ra ra!"—en let weer op waar jou tong is.

Sê dan la, en sonder om jou asem te stop, sê r, sodat jy 'n nonsense la-err tipe klank kry. Jy behoort te merk dat jy basies 'n klein lyn terugtrek vanaf jou l-tongposisie om by jou r-tongposisie uit te kom.

Noudat jy dit uitgepluis het, kies 'n posisie in die middel en sê 'n paar Japanse woorde wat met hierdie r-klank begin soos ラーメン ("ramen"). As die klank nie 'n l-klank is nie, nie heeltemal 'n r-klank nie maar ook êrens in die middel lyk, is jy op die regte spoor!

7. し Klink Nie Soos "She" Nie (En Jy Moet Dalk Ook 'n Bietjie Chinees Aanleer)

In teenstelling met wat jou dalk geleer is, klink し nie dieselfde as "she" nie.

Die klank in "she" word 'n "stemlose postalveolar fricatief" genoem en dit lyk soos /ʃ/. Intussen is die klank in し (en sy katakana-eweknie シ) 'n "stemlose alveolo-palatal fricatief" en lyk soos /ɕ/.

Hulle is verskillende klanke.

Ongelukkig is daar nie 'n ton goeie bronne oor hoe om し uit te spreek nie, so ek gaan jou na 'n paar video's rig wat op Mandaryns Chinese leerders gemik is, aangesien die /ɕ/ klank in albei tale bestaan.

Nog 'n klank wat jy in beide Mandaryns en Japanse sal hoor, is /tɕ/. Japanse verteenwoordig hierdie klank met die karakters つ in hiragana en ツ in katakana.

Jy kan begin deur 'n video van OLS Mandarin te kyk, wat verskeie Mandaryns konsonantklanke vergelyk. Let goed op die pinyin-etikette van x en j, wat rofweg ooreenstem met die klanke van onderskeidelik し en つ:

Probeer om die verskil tussen die twee klanke te hoor, en kyk dan na 'n paar video's wat meer spesifiek oor die klanke praat, soos dié deur Yoyo Chinese (vir し en vir ち):

As jy bereid is om vir 'n meer presiese verduideliking te gaan en nie omgee om 'n bietjie meer oor die Mandaryns sh en zh te leer nie, kyk na die uitstekende video's deur Litao Chinese (vir し en vir ち):

Ongelukkig bestaan die Japanse じ klank (variërend, /ʑ/ en /dʑ /) nie in Mandaryns nie. Die enigste verskil tussen し en じ is dat し stemloos is (jou stembande vibreer nie) terwyl じ met stem is (jou stembande behoort te vibreer).

8. Daar Is Vyf Verskillende "N"-klanke in Japanse

Te wete, hulle is:

• Die gewone n-klank of /n/. Byvoorbeeld, jy het 海苔 ( のり ), die gedroogde seegras wat dikwels in Japanse kos gebruik word.
• Die verhemelte-/ɲ/. Dit kom voor konsonante behalwe い of die klein よ, や en ゆ klanke.
• Die n wat m word. As jy al ooit verbaas was oor die feit dat 頑張る ( がんばる ) of "sterkte/doen jou bes" dikwels verkeerd gespel word as gambaru in sommige handboeke of fraseboeke, is jy waarskynlik vertroud met die reël dat /n/ /m/ word (soos in "mom") voor /b/ (soos in boy) of /p/ (soos in pot).
• Die /ŋ/ klank. Dit klink soos die ng-klank van -ing in woorde soos "going" of "sing." Dit gebeur wanneer ん voor 'n /k/ of /g/ klank kom.
• Die /ɴ/ klank. Dit is die klank van ん wanneer dit voor 'n pouse voorkom of, soos Wikipedia dit stel, aan die einde van 'n uiting soos in すみません… of "Ek is jammer/verskoon my…" Terloops, hier is 'n goeie bespreking wat verduidelik hoe om すみません uit te spreek.

9. Japanse Het Toonhoogte-aksent (Net Soos Engels!)

Soortgelyk aan Engels (waar die woord "certain" as CER-tain uitgespreek word en nie cer-TAIN nie), word woorde in Japanse op 'n spesifieke manier beklemtoon.

Jy wil onthou dat Japanse woorde almal ewe beklemtoon word, maar hulle volg 'n paar spesiale patrone van hoë en lae toonhoogtes. 銀行 (ぎんこう) of "bank," byvoorbeeld, begin met 'n lae toonhoogte gevolg deur drie hoë toonhoogte-morae.

Alhoewel daar 'n paar hoofpatrone is wat Japanse woorde volg, is hierdie patrone nie vaste nie en wissel dit afhangende van wat in 'n sin aangaan. Byvoorbeeld, in die Tokio/standaard dialek van Japanse, is daar twee fundamentele reëls:

1. Die eerste twee morae van 'n woord sal nie dieselfde vlak van toonhoogte hê nie. Met ander woorde, as die eerste mora hoog is, sal die tweede laag wees en omgekeerd.

2. Sodra die toonhoogte van 'n woord daal, sal dit nie weer terugkom nie. Anders as Mandaryns Chinese, het standaard Japanse nie die dalende-dan-stygende intonasie van woorde soos 买 of "koop" nie.

As dit alles jou kopseer gee, stel ek voor dat jy tyd spandeer om te leer oor hoe toonhoogte-aksent werk. Jy wil ook 'n handvol algemene woorde vir elke patroon aanleer sodat jy 'n gevoel kry vir hoe elkeen voel. Let dan net op hul aksent soos jy media verbruik of na mense luister wat praat.

As jy dit graag in diepte wil bekyk, het 'n man met die naam Dogen 'n omvattende reeks oor die onderwerp vrygestel.

Hoekom Japanse Fonetiek Studeer?

Toe ek begin het om Japanse te studeer, is daar vir my gesê dat Japanse uitspraak baie maklik is. In werklikheid het ons net een klasperiode aan uitspraak bestee om die volgende redes:

• Die taal is atonaal. Dit is nie soos, byvoorbeeld, Mandaryns Chinese waar die manier waarop jy sekere woorde uitspreek hul betekenis en die karakter wat jy gebruik om hulle te skryf, verander nie. Byvoorbeeld, die Chinese karakters vir "koop" en "verkoop" is onderskeidelik 买 en 卖. Hulle klink albei soos "mai," behalwe dat eersgenoemde 'n dalende dan stygende intonasie het, terwyl laasgenoemde slegs 'n dalende intonasie het.
• Spelling is foneties en uitspraak is konsekwent. Met ander woorde, woorde klink soos hulle lyk en lyk soos hulle klink. Selfs iemand wat nog nooit Japanse gestudeer het nie, kan 'n teks in romaji lees en sonder veel moeite verstaan word (anders as iemand wat byvoorbeeld Frans studeer).
• Dit is relatief maklik vir moedertaalsprekers van tale soos Spaans. As jy die Japanse vokale uitspreek soos jy in Spaans doen, sal jy reg wees.

Dit alles laat die vraag ontstaan wat jy waarskynlik nou dink, gegewe dat jy besluit het om 'n hele artikel oor die onderwerp te lees: as Japanse uitspraak so maklik is, hoekom sal iemand tyd daaraan wy om die fonetiek van Japanse—of wat Webster se English Language Learner Dictionary definieer as "die studie van spraakklanke"—te studeer?

Die rede kom alles hierop neer: Japanse het klanke wat nie in Engels bestaan nie en omgekeerd. Gaan spandeer 'n paar minute om na die IPA-bladsye vir Engels en Japanse te kyk, en jy sal vind dat die twee tale dalk soortgelyke klanke het, maar hulle is nie presies identies nie.

Sjoe, dit was 'n reis! Ons het net 'n magdom inligting oor Japanse fonetiek gedek. Op hierdie stadium vra jy jouself waarskynlik af of dit die moeite werd is om al hierdie dinge uit te vind—en eerlik, dit is 'n vraag vir jou om te beantwoord.

As jy Japanse woorde op die "verkeerde" manier uitspreek (wat dit ook al beteken) en moedertaalsprekers jou nog steeds kan verstaan, is dit reg. Aan die einde van die dag, dink Engelssprekendes 'n Franse aksent klink romanties, en jy sal waarskynlik in elk geval 'n vrypas kry omdat jy 'n buitenlander is.

Maar as jou doel is om vlot in gesproke Japanse te word, sal die aanleer van sy fonetiek jou daar bring. Gambatte, ne!